11 jaar (en een beetje) getrouwd!

Oh jongens wat vliegt de tijd. Vorige week donderdag waren wij alweer 11 jaar getrouwd. Wat is er veel gebeurt, en wat zijn we veranderd. Maar m’n schoenen passen nog steeds ūüėČ

bruiloft rode jurk
Foto: Fotobelle
herbevestiging vintage jurk
foto: Susan Swiggers Fotografie

We hebben deze mijlpaal¬†uiteraard goed gevierd met een dagje Den Haag. Eerst naar het¬†Museon, waar een hele leuke expositie¬†is over optische illusies √©n de mooiste foto’s uit National Geographic. Wisten jullie trouwens dat het Sharbat Gula, het Afghaanse meisje dat zo’n beetje het boegbeeld is geworden van National Geographic jaren later opgezocht is en nogmaals gefotografeerd? Beide foto’s hangen er, heel bijzonder!

museon optische illusies

Daarna op een biologisch marktje een brood en een stuk kaas gekocht en dat in het zonnetje opgegeten. Door naar het bomvolle strand van Scheveningen voor een snelle duik, en daarna lekker uit eten bij In Stock.

Zoals jullie weten houd ik niet van voedselverspilling. Het is gewoon doodzonde dat er zoveel voedsel wordt weggegooid, gewoon omdat het (bijna) over de datum is, of er een overschot is in de productie. In Stock haalt dit op, en gebruikt dit voor zijn maaltijden. Elke dag is de vangst anders, dus het menu wisselt dan ook elke dag. Het eten was superlekker en heel mooi gepresenteerd. Ze hebben ook een restaurant in Amsterdam, organiseren masterclasses en hebben een kookboek (die uiteraard op mijn verlanglijstje gaat). Tof concept, toffe mensen, lekker eten. Aanrader!

restaurant in stock

En nou, vooruit, nog een foto van 11 jaar geleden dan, gewoon omdat ie zo mooi is ūüôā

trouwdag rode bruidsjurk
foto: fotobelle

Fijne foto’s van een bijzondere dag

Oh jee, ik word zo’n blogger die maanden niets van zich laat horen! Maar ¬†ik had een goede reden hoor. De kinderen hebben vakantie, de webshop loopt erg goed, en.. onze gedachten waren even heel erg anders. Bij een huisje. Een heel mooi huisje, waar we allemaal in kunnen zonder dat er ruimtes gedeeld moeten worden. Met plek voor mijn werk √©n een grote moestuin. Maar helaas is het niets geworden.

Dat dus.

Maar ik ben er weer. Ik m√≥√©st ook wel! Vandaag is het namelijk alweer een jaar geleden dat Gertjan en ik ons ja-woord opnieuw hebben uitgesproken. De perfecte dag om wat fijne plaatjes te delen. Willen jullie meer zien, of lezen over de reden hiervoor, op het Hip je Huwelijk in-blog staan een stukje achtergrond en nog veel meer foto’s.

De foto’s zijn gemaakt door Susan van Susan Swiggers Fotografie.herbevestiging9

herbevestiging8

herbevestiging5

herbevestiging_19
herbevestiging_9 herbevestiging_15herbevestiging_8

herbevestiging_7herbevestiging_16

Zevenbladpesto {of: hoe je van iets negatiefs iets positiefs maakt}

Wildplukken. Ik houd ervan. Bramen, hazelnoten, kersen, vlierbloesem. Als er ergens gratis eten te plukken valt ben ik van de partij. Ik zou ook best graag een keer willen dumpster-diven. Al zijn er geen dumpsterdive-initiatieven hier in Oss en ik zie mezelf niet zo snel zelf de containers van de appie in duiken.

Ik zou me zeer opgelaten voelen.

Hoe dan ook. Gratis eten. Altijd goed. Onkruid kun je ook eten. Brandnetelsoep bijvoorbeeld. Maar dit verhaal gaat over een ander onkruid. Een heel irritant onkruid.

Zevenblad.

zevenblad pesto recept

Ooit is het in de voortuin terecht gekomen. En nu komen we er nooit meer vanaf. Toen een tuinman in de tuin van de buren bezig was, zei hij: “oh maar daar heb ik wel een spulletje voor. Ja, is wel verboden in dit land. Maar dan komt het echt nooit meer terug hoor, mevrouwtje” (nou ja, ik weet eigenlijk niet of hij ‘mevrouwtje’ zei. Waarschijnlijk niet, maar het past zo lekker bij de zin). Afijn, nee dank u, ik houd van leven in mijn voortuin.

En eigenlijk is dat zevenblad best een interessant plantje. Het begint met 3 blaadjes, dan splitsen de onderste 2 en krijgt hij 5 blaadjes. Vervolgens splitsen de onderste 2 blaadjes en krijgt hij 7 blaadjes. Fascinerend toch?

Maar toch blijft het natuurlijk een schijtirritant heel vervelend onkruid.

Het antwoord: opeten! Ha! Kijk, dat is nog eens van iets negatiefs iets positiefs maken! En zo doe je dat:

zevenblad pesto recept

Pluk een flinke bos zevenblad. Pluk de blaadjes er vanaf en was ze. Meng met:
– een flinke hand parmezaanse kaas
– een meer dan royale scheut olijfolie
– sap van een halve citroen
– 2 teentjes knoflook
– zout en peper
– een handje pijnboompitjes (geroosterd natuurlijk het lekkerst, maar daar had ik geen zin in).

Hoppa, staafmixer erop. Wij hebben er eentje van 20 jaar oud, die vond het niet zo leuk. Dus als je een keukenmachine hebt zou ik die gebruiken.
even proeven… Als het een beetje droog is doe je er nog een beetje olie bij, als het flauw is een beetje peper en zout (of chili).

En om het nét nog effe een beetje lekkerder te maken: een handje gebroken cashewnoten erdoor (cashewnoten in een theedoek en een paar keer flink erop slaan met een deegroller). Klaar!

En wat doe je er dan mee? Nou, door de pasta. Of je maakt boekweitpannekoeken en beleg ze met een zevenbladpesto, sla, tomaatjes en geitenkaas. Oprollen en je hebt een prima lunch!

zevenblad pesto boekweitpannekoek

De moestuin in mei

Oke, het is eigenlijk al juni, maar de foto’s maakte ik al vorige week dus dat telt ook.

Het loopt niet helemaal volgens plan dit jaar. Ik loop al een tijd te sukkelen met m’n lijf, wat niet echt helpt. Deze maand heb ik nog 2 (misschien 3) onderzoeken staan in het Radboud UMC¬†en Bernhoven¬†en hopelijk wordt er dan wat meer duidelijk. Maar voor nu staat alles op een lager pitje. Hip je Huwelijk in. De nieuwe plannen met Susan. Dit blog. En de tuin dus ook. Daar baal ik van.

Maar ik doe wat ik kan, en het resultaat is toch best fijn. Mei is een prachtige tuinmaand. De maand dat alles (zo’n beetje) af is. Aan het eind van de maand zit bijna alles in de grond. De vruchten laten zich al zien en de eerste spinazie, radijsjes, snijbiet en rabarber¬†zijn al geoogst. Groente uit eigen tuin op je bord.¬†Daar kan ik zo blij van worden. Er is ook niets mooiers dan de eerste vruchten en groentes te zien verschijnen.

Behalve het oogsten en opeten natuurlijk.

En wat alle grote plannen van dit jaar betreft… tja.. Van de quinoa -waar we potverdorie 5 euro aan zaad hebben gebruikt- kwamen maar 3 plantjes op. De amarant waren prachtige donkerrode kleine plantjes, en het volgend moment waren ze opgegeten (damn you slakken!). En de mandragora.. dat bleek een koudekiemer. Haha, kansloos. Maar de zaadjes staan¬†netjes in de koelkast, voor de vorm ūüėČ

moeituinmei_kolen
De kolen toch maar even onder een netje gezet. Mocht ik ooit re√Įncarneren als duif dan ga ik meteen op zoek naar een moestuin. Zo’n moestuin is een soort a-la-carte restaurant voor duiven met jonge kolen als voor-, hoofd- en nagerecht.
moestuinmei_aardappel
Dit jaar hebben we maar liefst 3 soorten aardappel. Ideaal want als ze eenmaal gaan groeien is er geen plek meer voor onkruid (lees: je ziet het gewoon niet ;)) Dit is de bloeiende eersteling, die over een maand al klaar is!
moestuinmei_blauwebes
Al heel veel blauwe bessen. Zie je dat ze al een zweempje blauw in zich hebben?
moestuinmei_courgette
De eerste courgettes kunnen deze week geoogst worden!
moestuinmei_frambozen
Bergen frambozen, mmmmmm. (maar nooit genoeg in dit gezin)
moestuinmei_knoflook_ui_radijs
Ui, knoflook en daartussen de radijsjes die we inmiddels al op hebben ūüôā
moestuinmei_mais_bonen
We gaan dit jaar weer proberen de mais en bonen samen te laten groeien. Eigenlijk moeten we tonkin-stokken kopen maar die dingen zijn zo duur. En dit is leuker. We hebben de mais al wat eerder gezet, dan wordt het hopelijk niet zo’n chaos als vorig jaar.
moestuinmei_spinazie_snijbiet
Snijbiet en spinazie. Trouwe moestuingroenten ūüôā
moestuinmei_zwartebes
Heel veel zwarte bessen. Een beetje wrang maar geweldig als jam, en dit jaar ga ik er ook limonade van maken. Cassis uit eigen tuin, hoe cool is dat dan?
moestuinmei_komkommer
En tenslotte onze grote verrassing: gisteren zagen we opeens een joekel van een komkommer in de kas! Hij zat een beetje klem dus we hebben hem maar snel bevrijd.

 

In die mooie stad Zaltbommel..

En te midden van die rommel, rommel
Dreef de torenspits van Bi-Ba-Bommel
En te midden van die rommel, rommel
Dreef de torenspits in ’t rond

Zaltbommel is een leuke stad. En dat zeg ik niet alleen omdat de leukste man ter wereld er vandaan komt. Het is er klein en knus en er zijn allemaal van die leuke scheve gevelhuisjes en smalle straatjes waar ik niet met de auto doorheen durf te rijden.

Ik houd van dat soort steden. Plaatsen met karakter.

In Zaltbommel staat ook een pracht van een kerk, de Grote of Sint-Maartenskerk. En die Sint-Maartenskerk heeft een roerig verleden. Zo is al menig keer de bliksem in de toren geslagen waardoor de eerste én later gebouwde tweede kerkspits verwoest werden. Sindsdien gaat de kerk met stompe spits door het leven. Maar minder mooi is hij er niet door geworden. Ook oorlogen heeft de kerk doorstaan, en in de kerk zijn ook nog kanonskogels te vinden die in de muren zijn genesteld. De laatste schade (oke, in het licht van voorgaande mag het bijna geen naam hebben) werd veroorzaakt door een stel sukkels boeven die geprobeerd hebben de ruit van de kiosk open te breken met een koevoet. Resultaat: een scheur van dik een meter.

Serieus? Inbreken in een kerk? Welke idioot doet nou zoiets?

Mijn schoonouders, beide vrijwilliger bij de Sint-Maartenskerk, vroegen vervolgens of ik er een mooie raamschildering overheen wilde maken. Ik? Een schildering in een kerk maken?

Daar moest ik even over nadenken.

Tuurlijk, ik heb wel eens een paar muurschilderingen gemaakt. In mijn huis. Waar verder niemand het kan zien. Maar ten eerste kan ik mijn schoonouders niets weigeren (Wim, Marianne, maak alsjeblieft geen misbruik van deze wetenschap), en ten tweede is het natuurlijk ook gewoon kicken een hele grote eer dat je gevraagd wordt. Dus ik kocht een zwarte, een witte en een knalroze raamstift, maakte een snelle schets en toog naar Zaltbommel.

En het resultaat… tja, daar ben ik eigenlijk best wel trots op. Anders zou ik er ook geen blog over schrijven.¬†Helaas zie je het niet zo goed op de foto, dus¬†een goede reden¬†om in plaats van meer foto’s van de schildering nog meer foto’s te plaatsen van de prachtige kerk. Die absoluut een bezoekje waard is, mocht je in de buurt zijn. En maak dan meteen de klim naar boven, de toren op, voor een prachtig uitzicht. En mocht je een gezellige man zien, met een geruit overhemd en een snor, doe hem dan de groetjes. Dat is mijn schoonvader Wim.

blog_kerk_2 blog_kerk_5 blog_kerk_4
blog_kerk_6 blog_kerk_1

 

Het nieuwe Hip je Huwelijk in

De nieuwe Hip je Huwelijk in shop is online. Eigenlijk al 1,5 week, maar om de één of andere reden vind ik het nog een beetje spannend om aan de grote klok te hangen. Ondanks -of misschien zelfs juist vanwege- 10 jaar webshop ervaring.

Hoe dit komt? Ik denk omdat de nieuwe shop z√≥ persoonlijk is geworden, zo ‘mij’. Zo anders dan de vorige. De vorige webshop begon heel persoonlijk en creatief, maar als ik eerlijk ben draaide het op een gegeven moment vooral om geld verdienen. Niet dat daar iets mis mee is, maar ik ben nu weer terug op het punt dat ik gewoon mooie dingen wil maken. Het nieuwe Hip je Huwelijk in is in alle opzichten een uiting geworden van wie ik ben en wat ik lief heb. Geen massaproductie meer, maar een kleine collectie waarin ik mijn liefde voor vintage, mooie materialen en technieken zoals edelsmeden en zeefdrukken kwijt kan.¬†En die bovendien het perfecte excuus is om regelmatig bij een kringloopwinkel binnen te lopen (“ja schat, maar het is werk!”).

En iets waar zoveel persoonlijks en liefde in zit. Tja, dat maakt kwetsbaar.

Wat als er niemand zit te wachten op mijn kleine persoonlijke shop? Mijn liefdevol gemaakte producten?

Onzin natuurlijk. Met 10 jaar in de trouwbranche weet ik echt wel dat de markt er is. Dat er altijd behoefte is aan mooie persoonlijke producten. En dat er altijd mensen zullen zijn die de schoonheid en de kwaliteit van een uniek handgemaakt product zullen zien. Maar -potverdikkie- wat is het moeilijk om helemaal opnieuw te beginnen!

Een jaar (of langer) terug volgende ik een facebook-challenge van Gwendoline Teske. Ik weet niet meer precies wat de opdracht was, maar aan het begin van die challenge moest je in 1 zin omschrijven wat je wilde bereiken met je webshop. Ik schreef iets als:

Ik wil dat onontdekte pareltje zijn. Die webshop waarbij de bruid bij ontvangst van haar bestelling, al een beetje voelt dat het haar speciale dag is.

Zo heb ik mijn webshop altijd gezien, en dat doe ik nog steeds. En dat doel -en gevoel- ga ik alleen bereiken als ik naast mijn knikkende knieen ook mijn trotse hart laat horen. Want trots ben ik, en het is tijd om uit mijn schuilplaats te kruipen en te roepen:

Hallo Wereld! Hip je Huwelijk in is terug!

Nemen jullie een kijkje?

zakdoekje liefdesdoekje sisters

sixpence bruiloft blauw zilveren vintage manchetknopen bruiloft liefdesdoekjes

Een cadeau voor mijn dochters {en een heel druk weekend}

Ons weekend stond volledig in het teken van ballet. Beide dochters dansten mee in de tweejaarlijkse voorstelling van balletschool Dimphy en Stichting Dans. En dat is niet zomaar een dansje in een klein zaaltje, maar 4 voorstellingen in een bomvolle Lievekamp. Een avondvullend programma met maar liefst 49 optredens door 320 dansers en een enorme organisatie erachter met veel vrijwilligers. Maar ook met veel wachten en laat naar bed, en dat is niet niks als je 6 en 9 bent. Goede reden dus voor een bijzonder cadeau.

IMG_1170

Zussen hebben een speciale relatie heb ik gemerkt. Nu ken ik alleen de relatie tussen mijn dochters natuurlijk, maar ik heb zo’n vermoeden dat het wel vaker voorkomt. Een enorme liefde voor elkaar, maar ook strijd, kattigheid en jaloezie.

Oftewel, kleine dames zijn net als grote dames.

Erg bijzonder dus om ze -waarschijnlijk voor de eerste en laatste keer- samen op het podium te zien staan. En stiekem hoopte ik natuurlijk ook dat het hun band een beetje zou versterken. Na de voorstellingen van 2012 en 2014, waarbij de oudste meedanste, kreeg ze een sieraad als een blijvende herinnering. De eerste keer -hoe kan het ook anders- een ketting met balletschoentjes van LOVY. De tweede keer een mooie zilveren ring. Maar dit keer wilde ik iets dit keer zelf iets maken, een sieraad met een boodschap.

blog_dochters2

Van een vorig edelsmeden-project had ik nog een stuk zilver over, met daarop golvende patronen gesoldeerd. Hier heb ik een mooi deel van uitgekozen en door twee√ęn gedeeld, zodat het patroon doorloopt √©n ik zaagde aan beide kanten een half hartje uit. De oudste dochter kreeg er een blauwe zirkonia in, de jongste een roze. Samen vormen ze een geheel, maar ze zijn op zichzelf ook een sieraad.

Net als mijn dochters.

Om het af te maken maakte ik er ook nog een paar oorbelletjes bij. Gelukkig vonden ze het allebei prachtig.¬†Al vond de jongste de pingu√Įn-knuffel die ze kreeg natuurlijk nog v√©√©l mooier. En zo hoort het ook als je 6 bent.

blog_dochters1Ook nog een hele dikke dankjewel aan alle vrienden en familie die kwamen kijken. En door wie ze ook nog werden overladen met cadeautjes en rozen!

En tenslotte ook nog een heel groot compliment aan Dimphy, Isabeau, Mieke, Marjorie, de mensen van Stichting Dans en alle vrijwilligers die betrokken waren bij de voorstelling. De dansen, het thema, de kostuums en de muziek. Het was wederom een prachtig en compleet plaatje. Ik heb hem 3x achter elkaar gezien (waaronder 2x op 1 dag!) maar ik had hem zó nog wel een keer willen zien. Ik kijk nu al uit naar de voorstelling van 2018!

blog_dochters3

 

 

 

De moestuin in maart

Ik ben, wat je noemt, een mooi weer tuinierder. Waar de echte moestuingek de hele winter doorgaat met plannen en begint te zaaien zodra het februari is, gaap ik en draai me nog eens om. Zodra de eerste zonnestralen zich laten zien, kruip ik uit mijn winterslaap en ga nadenken over het komende jaar. Maar dan moet ook alles meteen nu. Er moet nu besteld worden. Nu gezaaid. En die kas die we gingen kopen, die moet dan gisteren al in de tuin staan.

Afijn. Het seizoen is begonnen.

Foto: Susan Swiggers Fotografie
Foto: Susan Swiggers Fotografie

Inmiddels staan de eerste zaailingen lekker te groeien op de vensterbank en zitten de uien en knoflook al in de grond. En die kas? Die staat al te pronken in de tuin!

Wat leuk is aan een flinke moestuin hebben, is dat je elk jaar volop kan experimenteren. Vorig jaar waren de probeersels onder andere quinoa en tomatillo. Ondanks ons niet bepaald zuid-amerikaanse klimaat deden beide het prima dus die komen terug (al is er ook maar zoveel salsa verde wat je kunt eten).  We hebben zelfs 2 verschillende soorten quinoa gekocht. In leuke kleurtjes, want een functionele tuin is al saai genoeg. Wel gaan we ze beter vastzetten want echt stevig zijn ze niet, dus na de eerste flinke waaibui lagen ze vorig jaar om. Exit mooie kleuren.
En over mooie kleuren gesproken: we gaan ook amarant zetten dit jaar. Nou heb ik daar nog een hele zak van in de kast staan (al jaren), typisch zo’n wat-moet-ik-ermee-graantje, maar ja, het is dus wel een mooie plant. En dat telt ook.

De experimenten van dit jaar richten zich verder natuurlijk vooral op het kweken in de kas. Daarover binnenkort meer, want die verdient wel een eigen blogje.

blog_tuinmaart_4foto

Niet eetbaar, en ook niet mooi: mandragora. Mandragora? Waar ken ik dat ook alweer van? Van Harry Potter. En Harry is Heilig. Dus Mandragora moet in de tuin. Overigens zei de oudste dochter meteen: “Harry Potter? Nee joh dat is van Fantasia!”. Generatieverschil. Hoe dan ook: wereldberoemd plantje, ook al is ie lelijk.

Wat ik dit jaar ook anders wil gaan doen is in onze ‚Äėgewone‚Äô tuin ook groenteplanten te zetten. Van een vriendin kreeg ik het boek ‚Äúde eetbare tuin‚ÄĚ van alys fowler. Niks wisselteelt. Permacultuur! Alles door elkaar dus. Maar dan wel een beetje mooi graag. Bij 100m2 moestuin ga ik me daar nog mooi niet aan wagen, maar zo hier en daar wat in de voortuin of achtertuin. Moet kunnen. En hoe handig moet het zijn om niet he-le-maal naar de moestuin te lopen (wel 400 meter), maar gewoon wat uit je tuin te trekken. Gemak dient de mens tenslotte.

Best veel plannen. Misschien neem ik eerst nog maar even een kop thee. Ik moet nog steeds een beetje bijkomen van die winterslaap.

Een nieuw begin

1 januari 2016.

‚Äúwat zou jij ervan denken als wij een fantastische samenwerking zouden aangaan?‚ÄĚ

Een appje van vriendin Susan dat alles op zijn kop zette. Ik stond net op het punt om het koude water van de Geffense Plas in te rennen voor de traditionele nieuwjaarsduik.

1 januari 2015.

Tweeduizendvijftien.. het jaar waarin ik 40 wordt. Veertig. Niet dat ik bang ben om ouder te worden. Integendeel. Maar al jaren roep ik: ‚Äúbij 40 gaat het roer om‚ÄĚ. Dat schept verwachtingen. Vooral naar mezelf, en ‘het roer om’? Ik houd helemaal niet van veranderingen!

18 mei kwam. En ging. Er gebeurde niets. Te eng. Teveel gewend aan het alledaagse. Maar er was al iets in werking gezet. Iets onvermijdelijks.
In 10 jaar tijd had ik een succesvolle webshop en blog opgezet. Dagelijks maakte en verzond ik artikelen voor bruiloften. Eerst alleen ringkussens, daarna ook haaraccessoires, kousenbanden, sixpences..  Zo’n vierduizend ringkussens heb ik gemaakt en ik stond in elk trouwmagazine en op elk blog. Maar de laatste jaren voelde het niet meer goed. Dat is de valkuil van succes: je laat je leiden door wat moet en wat anderen willen. Ik stond niet meer achter de dingen die ik verzond. Het was mooi, en perfect gemaakt, maar -hoe kan ik het netjes zeggen- nou ja, saai. De Nederlandse bruid is net als de Nederlandse mens: doe maar normaal, dan is het al gek genoeg. Ik maakte en verkocht veel, maar mijn smaak was het niet. En dat ging knagen.

Het was tijd om afscheid te nemen. Maar zo makkelijk was dat niet. Mijn shop, mijn blog, al die tijd, aandacht en liefde die erin was gegaan. En het voelde zo ondankbaar.. alsof je de hand bijt die je voedt. Die stekker eruit, dat duurde dus nog wel even. Maar toen hij er eenmaal uit was: Man wat voelde dat goed!
Ik genoot van de vakantie. Van mijn kinderen. Van het rommelen in huis en het eindelijk tijd hebben voor dingen die altijd maar bleven liggen. En koken. Heel veel koken. En bakken. En belachelijke lunches maken voor manlief, met sushi en bento-prikkertjes en worst in de vorm van berenhoofdjes (misschien had ik wat tijd teveel).

En toen kwam dus dat berichtje.

‚Äúwat zou jij ervan denken als wij een fantastische samenwerking zouden aangaan?‚ÄĚ

Blijkbaar was het tijd. Tuurlijk, ik wist wel dat er ooit weer iets zou komen. Tenslotte had ik 1 juli 2015 de bedrijfsnaam 3 Birds Design al geregistreerd. Maar zo snel?

Iets met bloed dat kruipt waar het niet gaan kan.

Susan en ik, wij gaan dus mooie dingen doen. Daarover binnenkort meer. Maar ook Hip je Huwelijk in krijgt een vervolg. Want hoeveel ge√Įnteresseerden ik ook had, die de shop/blog/voorraad over wilden nemen. Ik kon het niet. Ik ben nog niet klaar met Hip je Huwelijk in. Maar ik ga niet meer doen wat de markt vraagt. Ik ga doen waar ik gelukkig van wordt. En dat wordt klein en fijn¬†met veel aandacht en¬†liefde voor mooie stoffen en vintage materialen.

Bij een nieuwe start hoort ook een nieuw blog en een nieuwe naam. Waar 3 Birds Design vandaan komt zal ik nog wel eens¬†uitleggen. Ik ga niet meer schrijven over de trouwwereld (tenzij ik iets heel leuks tegen kom natuurlijk),¬†maar over mezelf, mijn overpeinzingen, mijn nieuwe plannen (want die heb ik nog veel meer), onze¬†moestuin, koken, de kinderen en mijn liefde voor retro en vintage materialen. Want schrijven ordent je gedachten, en¬†met een hoofd vol idee√ęn en plannen¬†en een huis vol rumoer is dat precies wat ik goed kan gebruiken.

Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your life. The most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives, some of the most interesting 40 year olds I know still don’t.

Ik sluit af met een quote uit het absoluut briljante Sunscreen van Baz Luhrmann. En hoewel ik zelf allesbehalve interessant ben, is het is fijn om in goed gezelschap te zijn. Tot snel!