Een cadeau voor mijn dochters {en een heel druk weekend}

Ons weekend stond volledig in het teken van ballet. Beide dochters dansten mee in de tweejaarlijkse voorstelling van balletschool Dimphy en Stichting Dans. En dat is niet zomaar een dansje in een klein zaaltje, maar 4 voorstellingen in een bomvolle Lievekamp. Een avondvullend programma met maar liefst 49 optredens door 320 dansers en een enorme organisatie erachter met veel vrijwilligers. Maar ook met veel wachten en laat naar bed, en dat is niet niks als je 6 en 9 bent. Goede reden dus voor een bijzonder cadeau.

IMG_1170

Zussen hebben een speciale relatie heb ik gemerkt. Nu ken ik alleen de relatie tussen mijn dochters natuurlijk, maar ik heb zo’n vermoeden dat het wel vaker voorkomt. Een enorme liefde voor elkaar, maar ook strijd, kattigheid en jaloezie.

Oftewel, kleine dames zijn net als grote dames.

Erg bijzonder dus om ze -waarschijnlijk voor de eerste en laatste keer- samen op het podium te zien staan. En stiekem hoopte ik natuurlijk ook dat het hun band een beetje zou versterken. Na de voorstellingen van 2012 en 2014, waarbij de oudste meedanste, kreeg ze een sieraad als een blijvende herinnering. De eerste keer -hoe kan het ook anders- een ketting met balletschoentjes van LOVY. De tweede keer een mooie zilveren ring. Maar dit keer wilde ik iets dit keer zelf iets maken, een sieraad met een boodschap.

blog_dochters2

Van een vorig edelsmeden-project had ik nog een stuk zilver over, met daarop golvende patronen gesoldeerd. Hier heb ik een mooi deel van uitgekozen en door tweeën gedeeld, zodat het patroon doorloopt én ik zaagde aan beide kanten een half hartje uit. De oudste dochter kreeg er een blauwe zirkonia in, de jongste een roze. Samen vormen ze een geheel, maar ze zijn op zichzelf ook een sieraad.

Net als mijn dochters.

Om het af te maken maakte ik er ook nog een paar oorbelletjes bij. Gelukkig vonden ze het allebei prachtig. Al vond de jongste de pinguïn-knuffel die ze kreeg natuurlijk nog véél mooier. En zo hoort het ook als je 6 bent.

blog_dochters1Ook nog een hele dikke dankjewel aan alle vrienden en familie die kwamen kijken. En door wie ze ook nog werden overladen met cadeautjes en rozen!

En tenslotte ook nog een heel groot compliment aan Dimphy, Isabeau, Mieke, Marjorie, de mensen van Stichting Dans en alle vrijwilligers die betrokken waren bij de voorstelling. De dansen, het thema, de kostuums en de muziek. Het was wederom een prachtig en compleet plaatje. Ik heb hem 3x achter elkaar gezien (waaronder 2x op 1 dag!) maar ik had hem zó nog wel een keer willen zien. Ik kijk nu al uit naar de voorstelling van 2018!

blog_dochters3

 

 

 

De moestuin in maart

Ik ben, wat je noemt, een mooi weer tuinierder. Waar de echte moestuingek de hele winter doorgaat met plannen en begint te zaaien zodra het februari is, gaap ik en draai me nog eens om. Zodra de eerste zonnestralen zich laten zien, kruip ik uit mijn winterslaap en ga nadenken over het komende jaar. Maar dan moet ook alles meteen nu. Er moet nu besteld worden. Nu gezaaid. En die kas die we gingen kopen, die moet dan gisteren al in de tuin staan.

Afijn. Het seizoen is begonnen.

Foto: Susan Swiggers Fotografie
Foto: Susan Swiggers Fotografie

Inmiddels staan de eerste zaailingen lekker te groeien op de vensterbank en zitten de uien en knoflook al in de grond. En die kas? Die staat al te pronken in de tuin!

Wat leuk is aan een flinke moestuin hebben, is dat je elk jaar volop kan experimenteren. Vorig jaar waren de probeersels onder andere quinoa en tomatillo. Ondanks ons niet bepaald zuid-amerikaanse klimaat deden beide het prima dus die komen terug (al is er ook maar zoveel salsa verde wat je kunt eten).  We hebben zelfs 2 verschillende soorten quinoa gekocht. In leuke kleurtjes, want een functionele tuin is al saai genoeg. Wel gaan we ze beter vastzetten want echt stevig zijn ze niet, dus na de eerste flinke waaibui lagen ze vorig jaar om. Exit mooie kleuren.
En over mooie kleuren gesproken: we gaan ook amarant zetten dit jaar. Nou heb ik daar nog een hele zak van in de kast staan (al jaren), typisch zo’n wat-moet-ik-ermee-graantje, maar ja, het is dus wel een mooie plant. En dat telt ook.

De experimenten van dit jaar richten zich verder natuurlijk vooral op het kweken in de kas. Daarover binnenkort meer, want die verdient wel een eigen blogje.

blog_tuinmaart_4foto

Niet eetbaar, en ook niet mooi: mandragora. Mandragora? Waar ken ik dat ook alweer van? Van Harry Potter. En Harry is Heilig. Dus Mandragora moet in de tuin. Overigens zei de oudste dochter meteen: “Harry Potter? Nee joh dat is van Fantasia!”. Generatieverschil. Hoe dan ook: wereldberoemd plantje, ook al is ie lelijk.

Wat ik dit jaar ook anders wil gaan doen is in onze ‘gewone’ tuin ook groenteplanten te zetten. Van een vriendin kreeg ik het boek “de eetbare tuin” van alys fowler. Niks wisselteelt. Permacultuur! Alles door elkaar dus. Maar dan wel een beetje mooi graag. Bij 100m2 moestuin ga ik me daar nog mooi niet aan wagen, maar zo hier en daar wat in de voortuin of achtertuin. Moet kunnen. En hoe handig moet het zijn om niet he-le-maal naar de moestuin te lopen (wel 400 meter), maar gewoon wat uit je tuin te trekken. Gemak dient de mens tenslotte.

Best veel plannen. Misschien neem ik eerst nog maar even een kop thee. Ik moet nog steeds een beetje bijkomen van die winterslaap.

Een nieuw begin

1 januari 2016.

“wat zou jij ervan denken als wij een fantastische samenwerking zouden aangaan?”

Een appje van vriendin Susan dat alles op zijn kop zette. Ik stond net op het punt om het koude water van de Geffense Plas in te rennen voor de traditionele nieuwjaarsduik.

1 januari 2015.

Tweeduizendvijftien.. het jaar waarin ik 40 wordt. Veertig. Niet dat ik bang ben om ouder te worden. Integendeel. Maar al jaren roep ik: “bij 40 gaat het roer om”. Dat schept verwachtingen. Vooral naar mezelf, en ‘het roer om’? Ik houd helemaal niet van veranderingen!

18 mei kwam. En ging. Er gebeurde niets. Te eng. Teveel gewend aan het alledaagse. Maar er was al iets in werking gezet. Iets onvermijdelijks.
In 10 jaar tijd had ik een succesvolle webshop en blog opgezet. Dagelijks maakte en verzond ik artikelen voor bruiloften. Eerst alleen ringkussens, daarna ook haaraccessoires, kousenbanden, sixpences..  Zo’n vierduizend ringkussens heb ik gemaakt en ik stond in elk trouwmagazine en op elk blog. Maar de laatste jaren voelde het niet meer goed. Dat is de valkuil van succes: je laat je leiden door wat moet en wat anderen willen. Ik stond niet meer achter de dingen die ik verzond. Het was mooi, en perfect gemaakt, maar -hoe kan ik het netjes zeggen- nou ja, saai. De Nederlandse bruid is net als de Nederlandse mens: doe maar normaal, dan is het al gek genoeg. Ik maakte en verkocht veel, maar mijn smaak was het niet. En dat ging knagen.

Het was tijd om afscheid te nemen. Maar zo makkelijk was dat niet. Mijn shop, mijn blog, al die tijd, aandacht en liefde die erin was gegaan. En het voelde zo ondankbaar.. alsof je de hand bijt die je voedt. Die stekker eruit, dat duurde dus nog wel even. Maar toen hij er eenmaal uit was: Man wat voelde dat goed!
Ik genoot van de vakantie. Van mijn kinderen. Van het rommelen in huis en het eindelijk tijd hebben voor dingen die altijd maar bleven liggen. En koken. Heel veel koken. En bakken. En belachelijke lunches maken voor manlief, met sushi en bento-prikkertjes en worst in de vorm van berenhoofdjes (misschien had ik wat tijd teveel).

En toen kwam dus dat berichtje.

“wat zou jij ervan denken als wij een fantastische samenwerking zouden aangaan?”

Blijkbaar was het tijd. Tuurlijk, ik wist wel dat er ooit weer iets zou komen. Tenslotte had ik 1 juli 2015 de bedrijfsnaam 3 Birds Design al geregistreerd. Maar zo snel?

Iets met bloed dat kruipt waar het niet gaan kan.

Susan en ik, wij gaan dus mooie dingen doen. Daarover binnenkort meer. Maar ook Hip je Huwelijk in krijgt een vervolg. Want hoeveel geïnteresseerden ik ook had, die de shop/blog/voorraad over wilden nemen. Ik kon het niet. Ik ben nog niet klaar met Hip je Huwelijk in. Maar ik ga niet meer doen wat de markt vraagt. Ik ga doen waar ik gelukkig van wordt. En dat wordt klein en fijn met veel aandacht en liefde voor mooie stoffen en vintage materialen.

Bij een nieuwe start hoort ook een nieuw blog en een nieuwe naam. Waar 3 Birds Design vandaan komt zal ik nog wel eens uitleggen. Ik ga niet meer schrijven over de trouwwereld (tenzij ik iets heel leuks tegen kom natuurlijk), maar over mezelf, mijn overpeinzingen, mijn nieuwe plannen (want die heb ik nog veel meer), onze moestuin, koken, de kinderen en mijn liefde voor retro en vintage materialen. Want schrijven ordent je gedachten, en met een hoofd vol ideeën en plannen en een huis vol rumoer is dat precies wat ik goed kan gebruiken.

Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your life. The most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives, some of the most interesting 40 year olds I know still don’t.

Ik sluit af met een quote uit het absoluut briljante Sunscreen van Baz Luhrmann. En hoewel ik zelf allesbehalve interessant ben, is het is fijn om in goed gezelschap te zijn. Tot snel!