11 jaar (en een beetje) getrouwd!

Oh jongens wat vliegt de tijd. Vorige week donderdag waren wij alweer 11 jaar getrouwd. Wat is er veel gebeurt, en wat zijn we veranderd. Maar m’n schoenen passen nog steeds ūüėČ

bruiloft rode jurk
Foto: Fotobelle
herbevestiging vintage jurk
foto: Susan Swiggers Fotografie

We hebben deze mijlpaal¬†uiteraard goed gevierd met een dagje Den Haag. Eerst naar het¬†Museon, waar een hele leuke expositie¬†is over optische illusies √©n de mooiste foto’s uit National Geographic. Wisten jullie trouwens dat het Sharbat Gula, het Afghaanse meisje dat zo’n beetje het boegbeeld is geworden van National Geographic jaren later opgezocht is en nogmaals gefotografeerd? Beide foto’s hangen er, heel bijzonder!

museon optische illusies

Daarna op een biologisch marktje een brood en een stuk kaas gekocht en dat in het zonnetje opgegeten. Door naar het bomvolle strand van Scheveningen voor een snelle duik, en daarna lekker uit eten bij In Stock.

Zoals jullie weten houd ik niet van voedselverspilling. Het is gewoon doodzonde dat er zoveel voedsel wordt weggegooid, gewoon omdat het (bijna) over de datum is, of er een overschot is in de productie. In Stock haalt dit op, en gebruikt dit voor zijn maaltijden. Elke dag is de vangst anders, dus het menu wisselt dan ook elke dag. Het eten was superlekker en heel mooi gepresenteerd. Ze hebben ook een restaurant in Amsterdam, organiseren masterclasses en hebben een kookboek (die uiteraard op mijn verlanglijstje gaat). Tof concept, toffe mensen, lekker eten. Aanrader!

restaurant in stock

En nou, vooruit, nog een foto van 11 jaar geleden dan, gewoon omdat ie zo mooi is ūüôā

trouwdag rode bruidsjurk
foto: fotobelle

Fijne foto’s van een bijzondere dag

Oh jee, ik word zo’n blogger die maanden niets van zich laat horen! Maar ¬†ik had een goede reden hoor. De kinderen hebben vakantie, de webshop loopt erg goed, en.. onze gedachten waren even heel erg anders. Bij een huisje. Een heel mooi huisje, waar we allemaal in kunnen zonder dat er ruimtes gedeeld moeten worden. Met plek voor mijn werk √©n een grote moestuin. Maar helaas is het niets geworden.

Dat dus.

Maar ik ben er weer. Ik m√≥√©st ook wel! Vandaag is het namelijk alweer een jaar geleden dat Gertjan en ik ons ja-woord opnieuw hebben uitgesproken. De perfecte dag om wat fijne plaatjes te delen. Willen jullie meer zien, of lezen over de reden hiervoor, op het Hip je Huwelijk in-blog staan een stukje achtergrond en nog veel meer foto’s.

De foto’s zijn gemaakt door Susan van Susan Swiggers Fotografie.herbevestiging9

herbevestiging8

herbevestiging5

herbevestiging_19
herbevestiging_9 herbevestiging_15herbevestiging_8

herbevestiging_7herbevestiging_16

Zevenbladpesto {of: hoe je van iets negatiefs iets positiefs maakt}

Wildplukken. Ik houd ervan. Bramen, hazelnoten, kersen, vlierbloesem. Als er ergens gratis eten te plukken valt ben ik van de partij. Ik zou ook best graag een keer willen dumpster-diven. Al zijn er geen dumpsterdive-initiatieven hier in Oss en ik zie mezelf niet zo snel zelf de containers van de appie in duiken.

Ik zou me zeer opgelaten voelen.

Hoe dan ook. Gratis eten. Altijd goed. Onkruid kun je ook eten. Brandnetelsoep bijvoorbeeld. Maar dit verhaal gaat over een ander onkruid. Een heel irritant onkruid.

Zevenblad.

zevenblad pesto recept

Ooit is het in de voortuin terecht gekomen. En nu komen we er nooit meer vanaf. Toen een tuinman in de tuin van de buren bezig was, zei hij: “oh maar daar heb ik wel een spulletje voor. Ja, is wel verboden in dit land. Maar dan komt het echt nooit meer terug hoor, mevrouwtje” (nou ja, ik weet eigenlijk niet of hij ‘mevrouwtje’ zei. Waarschijnlijk niet, maar het past zo lekker bij de zin). Afijn, nee dank u, ik houd van leven in mijn voortuin.

En eigenlijk is dat zevenblad best een interessant plantje. Het begint met 3 blaadjes, dan splitsen de onderste 2 en krijgt hij 5 blaadjes. Vervolgens splitsen de onderste 2 blaadjes en krijgt hij 7 blaadjes. Fascinerend toch?

Maar toch blijft het natuurlijk een schijtirritant heel vervelend onkruid.

Het antwoord: opeten! Ha! Kijk, dat is nog eens van iets negatiefs iets positiefs maken! En zo doe je dat:

zevenblad pesto recept

Pluk een flinke bos zevenblad. Pluk de blaadjes er vanaf en was ze. Meng met:
– een flinke hand parmezaanse kaas
– een meer dan royale scheut olijfolie
– sap van een halve citroen
– 2 teentjes knoflook
– zout en peper
– een handje pijnboompitjes (geroosterd natuurlijk het lekkerst, maar daar had ik geen zin in).

Hoppa, staafmixer erop. Wij hebben er eentje van 20 jaar oud, die vond het niet zo leuk. Dus als je een keukenmachine hebt zou ik die gebruiken.
even proeven… Als het een beetje droog is doe je er nog een beetje olie bij, als het flauw is een beetje peper en zout (of chili).

En om het nét nog effe een beetje lekkerder te maken: een handje gebroken cashewnoten erdoor (cashewnoten in een theedoek en een paar keer flink erop slaan met een deegroller). Klaar!

En wat doe je er dan mee? Nou, door de pasta. Of je maakt boekweitpannekoeken en beleg ze met een zevenbladpesto, sla, tomaatjes en geitenkaas. Oprollen en je hebt een prima lunch!

zevenblad pesto boekweitpannekoek

De moestuin in mei

Oke, het is eigenlijk al juni, maar de foto’s maakte ik al vorige week dus dat telt ook.

Het loopt niet helemaal volgens plan dit jaar. Ik loop al een tijd te sukkelen met m’n lijf, wat niet echt helpt. Deze maand heb ik nog 2 (misschien 3) onderzoeken staan in het Radboud UMC¬†en Bernhoven¬†en hopelijk wordt er dan wat meer duidelijk. Maar voor nu staat alles op een lager pitje. Hip je Huwelijk in. De nieuwe plannen met Susan. Dit blog. En de tuin dus ook. Daar baal ik van.

Maar ik doe wat ik kan, en het resultaat is toch best fijn. Mei is een prachtige tuinmaand. De maand dat alles (zo’n beetje) af is. Aan het eind van de maand zit bijna alles in de grond. De vruchten laten zich al zien en de eerste spinazie, radijsjes, snijbiet en rabarber¬†zijn al geoogst. Groente uit eigen tuin op je bord.¬†Daar kan ik zo blij van worden. Er is ook niets mooiers dan de eerste vruchten en groentes te zien verschijnen.

Behalve het oogsten en opeten natuurlijk.

En wat alle grote plannen van dit jaar betreft… tja.. Van de quinoa -waar we potverdorie 5 euro aan zaad hebben gebruikt- kwamen maar 3 plantjes op. De amarant waren prachtige donkerrode kleine plantjes, en het volgend moment waren ze opgegeten (damn you slakken!). En de mandragora.. dat bleek een koudekiemer. Haha, kansloos. Maar de zaadjes staan¬†netjes in de koelkast, voor de vorm ūüėČ

moeituinmei_kolen
De kolen toch maar even onder een netje gezet. Mocht ik ooit re√Įncarneren als duif dan ga ik meteen op zoek naar een moestuin. Zo’n moestuin is een soort a-la-carte restaurant voor duiven met jonge kolen als voor-, hoofd- en nagerecht.
moestuinmei_aardappel
Dit jaar hebben we maar liefst 3 soorten aardappel. Ideaal want als ze eenmaal gaan groeien is er geen plek meer voor onkruid (lees: je ziet het gewoon niet ;)) Dit is de bloeiende eersteling, die over een maand al klaar is!
moestuinmei_blauwebes
Al heel veel blauwe bessen. Zie je dat ze al een zweempje blauw in zich hebben?
moestuinmei_courgette
De eerste courgettes kunnen deze week geoogst worden!
moestuinmei_frambozen
Bergen frambozen, mmmmmm. (maar nooit genoeg in dit gezin)
moestuinmei_knoflook_ui_radijs
Ui, knoflook en daartussen de radijsjes die we inmiddels al op hebben ūüôā
moestuinmei_mais_bonen
We gaan dit jaar weer proberen de mais en bonen samen te laten groeien. Eigenlijk moeten we tonkin-stokken kopen maar die dingen zijn zo duur. En dit is leuker. We hebben de mais al wat eerder gezet, dan wordt het hopelijk niet zo’n chaos als vorig jaar.
moestuinmei_spinazie_snijbiet
Snijbiet en spinazie. Trouwe moestuingroenten ūüôā
moestuinmei_zwartebes
Heel veel zwarte bessen. Een beetje wrang maar geweldig als jam, en dit jaar ga ik er ook limonade van maken. Cassis uit eigen tuin, hoe cool is dat dan?
moestuinmei_komkommer
En tenslotte onze grote verrassing: gisteren zagen we opeens een joekel van een komkommer in de kas! Hij zat een beetje klem dus we hebben hem maar snel bevrijd.

 

In die mooie stad Zaltbommel..

En te midden van die rommel, rommel
Dreef de torenspits van Bi-Ba-Bommel
En te midden van die rommel, rommel
Dreef de torenspits in ’t rond

Zaltbommel is een leuke stad. En dat zeg ik niet alleen omdat de leukste man ter wereld er vandaan komt. Het is er klein en knus en er zijn allemaal van die leuke scheve gevelhuisjes en smalle straatjes waar ik niet met de auto doorheen durf te rijden.

Ik houd van dat soort steden. Plaatsen met karakter.

In Zaltbommel staat ook een pracht van een kerk, de Grote of Sint-Maartenskerk. En die Sint-Maartenskerk heeft een roerig verleden. Zo is al menig keer de bliksem in de toren geslagen waardoor de eerste én later gebouwde tweede kerkspits verwoest werden. Sindsdien gaat de kerk met stompe spits door het leven. Maar minder mooi is hij er niet door geworden. Ook oorlogen heeft de kerk doorstaan, en in de kerk zijn ook nog kanonskogels te vinden die in de muren zijn genesteld. De laatste schade (oke, in het licht van voorgaande mag het bijna geen naam hebben) werd veroorzaakt door een stel sukkels boeven die geprobeerd hebben de ruit van de kiosk open te breken met een koevoet. Resultaat: een scheur van dik een meter.

Serieus? Inbreken in een kerk? Welke idioot doet nou zoiets?

Mijn schoonouders, beide vrijwilliger bij de Sint-Maartenskerk, vroegen vervolgens of ik er een mooie raamschildering overheen wilde maken. Ik? Een schildering in een kerk maken?

Daar moest ik even over nadenken.

Tuurlijk, ik heb wel eens een paar muurschilderingen gemaakt. In mijn huis. Waar verder niemand het kan zien. Maar ten eerste kan ik mijn schoonouders niets weigeren (Wim, Marianne, maak alsjeblieft geen misbruik van deze wetenschap), en ten tweede is het natuurlijk ook gewoon kicken een hele grote eer dat je gevraagd wordt. Dus ik kocht een zwarte, een witte en een knalroze raamstift, maakte een snelle schets en toog naar Zaltbommel.

En het resultaat… tja, daar ben ik eigenlijk best wel trots op. Anders zou ik er ook geen blog over schrijven.¬†Helaas zie je het niet zo goed op de foto, dus¬†een goede reden¬†om in plaats van meer foto’s van de schildering nog meer foto’s te plaatsen van de prachtige kerk. Die absoluut een bezoekje waard is, mocht je in de buurt zijn. En maak dan meteen de klim naar boven, de toren op, voor een prachtig uitzicht. En mocht je een gezellige man zien, met een geruit overhemd en een snor, doe hem dan de groetjes. Dat is mijn schoonvader Wim.

blog_kerk_2 blog_kerk_5 blog_kerk_4
blog_kerk_6 blog_kerk_1

 

Het nieuwe Hip je Huwelijk in

De nieuwe Hip je Huwelijk in shop is online. Eigenlijk al 1,5 week, maar om de één of andere reden vind ik het nog een beetje spannend om aan de grote klok te hangen. Ondanks -of misschien zelfs juist vanwege- 10 jaar webshop ervaring.

Hoe dit komt? Ik denk omdat de nieuwe shop z√≥ persoonlijk is geworden, zo ‘mij’. Zo anders dan de vorige. De vorige webshop begon heel persoonlijk en creatief, maar als ik eerlijk ben draaide het op een gegeven moment vooral om geld verdienen. Niet dat daar iets mis mee is, maar ik ben nu weer terug op het punt dat ik gewoon mooie dingen wil maken. Het nieuwe Hip je Huwelijk in is in alle opzichten een uiting geworden van wie ik ben en wat ik lief heb. Geen massaproductie meer, maar een kleine collectie waarin ik mijn liefde voor vintage, mooie materialen en technieken zoals edelsmeden en zeefdrukken kwijt kan.¬†En die bovendien het perfecte excuus is om regelmatig bij een kringloopwinkel binnen te lopen (“ja schat, maar het is werk!”).

En iets waar zoveel persoonlijks en liefde in zit. Tja, dat maakt kwetsbaar.

Wat als er niemand zit te wachten op mijn kleine persoonlijke shop? Mijn liefdevol gemaakte producten?

Onzin natuurlijk. Met 10 jaar in de trouwbranche weet ik echt wel dat de markt er is. Dat er altijd behoefte is aan mooie persoonlijke producten. En dat er altijd mensen zullen zijn die de schoonheid en de kwaliteit van een uniek handgemaakt product zullen zien. Maar -potverdikkie- wat is het moeilijk om helemaal opnieuw te beginnen!

Een jaar (of langer) terug volgende ik een facebook-challenge van Gwendoline Teske. Ik weet niet meer precies wat de opdracht was, maar aan het begin van die challenge moest je in 1 zin omschrijven wat je wilde bereiken met je webshop. Ik schreef iets als:

Ik wil dat onontdekte pareltje zijn. Die webshop waarbij de bruid bij ontvangst van haar bestelling, al een beetje voelt dat het haar speciale dag is.

Zo heb ik mijn webshop altijd gezien, en dat doe ik nog steeds. En dat doel -en gevoel- ga ik alleen bereiken als ik naast mijn knikkende knieen ook mijn trotse hart laat horen. Want trots ben ik, en het is tijd om uit mijn schuilplaats te kruipen en te roepen:

Hallo Wereld! Hip je Huwelijk in is terug!

Nemen jullie een kijkje?

zakdoekje liefdesdoekje sisters

sixpence bruiloft blauw zilveren vintage manchetknopen bruiloft liefdesdoekjes