In die mooie stad Zaltbommel..

En te midden van die rommel, rommel
Dreef de torenspits van Bi-Ba-Bommel
En te midden van die rommel, rommel
Dreef de torenspits in ’t rond

Zaltbommel is een leuke stad. En dat zeg ik niet alleen omdat de leukste man ter wereld er vandaan komt. Het is er klein en knus en er zijn allemaal van die leuke scheve gevelhuisjes en smalle straatjes waar ik niet met de auto doorheen durf te rijden.

Ik houd van dat soort steden. Plaatsen met karakter.

In Zaltbommel staat ook een pracht van een kerk, de Grote of Sint-Maartenskerk. En die Sint-Maartenskerk heeft een roerig verleden. Zo is al menig keer de bliksem in de toren geslagen waardoor de eerste én later gebouwde tweede kerkspits verwoest werden. Sindsdien gaat de kerk met stompe spits door het leven. Maar minder mooi is hij er niet door geworden. Ook oorlogen heeft de kerk doorstaan, en in de kerk zijn ook nog kanonskogels te vinden die in de muren zijn genesteld. De laatste schade (oke, in het licht van voorgaande mag het bijna geen naam hebben) werd veroorzaakt door een stel sukkels boeven die geprobeerd hebben de ruit van de kiosk open te breken met een koevoet. Resultaat: een scheur van dik een meter.

Serieus? Inbreken in een kerk? Welke idioot doet nou zoiets?

Mijn schoonouders, beide vrijwilliger bij de Sint-Maartenskerk, vroegen vervolgens of ik er een mooie raamschildering overheen wilde maken. Ik? Een schildering in een kerk maken?

Daar moest ik even over nadenken.

Tuurlijk, ik heb wel eens een paar muurschilderingen gemaakt. In mijn huis. Waar verder niemand het kan zien. Maar ten eerste kan ik mijn schoonouders niets weigeren (Wim, Marianne, maak alsjeblieft geen misbruik van deze wetenschap), en ten tweede is het natuurlijk ook gewoon kicken een hele grote eer dat je gevraagd wordt. Dus ik kocht een zwarte, een witte en een knalroze raamstift, maakte een snelle schets en toog naar Zaltbommel.

En het resultaat… tja, daar ben ik eigenlijk best wel trots op. Anders zou ik er ook geen blog over schrijven. Helaas zie je het niet zo goed op de foto, dus een goede reden om in plaats van meer foto’s van de schildering nog meer foto’s te plaatsen van de prachtige kerk. Die absoluut een bezoekje waard is, mocht je in de buurt zijn. En maak dan meteen de klim naar boven, de toren op, voor een prachtig uitzicht. En mocht je een gezellige man zien, met een geruit overhemd en een snor, doe hem dan de groetjes. Dat is mijn schoonvader Wim.

blog_kerk_2 blog_kerk_5 blog_kerk_4
blog_kerk_6 blog_kerk_1

 

Een cadeau voor mijn dochters {en een heel druk weekend}

Ons weekend stond volledig in het teken van ballet. Beide dochters dansten mee in de tweejaarlijkse voorstelling van balletschool Dimphy en Stichting Dans. En dat is niet zomaar een dansje in een klein zaaltje, maar 4 voorstellingen in een bomvolle Lievekamp. Een avondvullend programma met maar liefst 49 optredens door 320 dansers en een enorme organisatie erachter met veel vrijwilligers. Maar ook met veel wachten en laat naar bed, en dat is niet niks als je 6 en 9 bent. Goede reden dus voor een bijzonder cadeau.

IMG_1170

Zussen hebben een speciale relatie heb ik gemerkt. Nu ken ik alleen de relatie tussen mijn dochters natuurlijk, maar ik heb zo’n vermoeden dat het wel vaker voorkomt. Een enorme liefde voor elkaar, maar ook strijd, kattigheid en jaloezie.

Oftewel, kleine dames zijn net als grote dames.

Erg bijzonder dus om ze -waarschijnlijk voor de eerste en laatste keer- samen op het podium te zien staan. En stiekem hoopte ik natuurlijk ook dat het hun band een beetje zou versterken. Na de voorstellingen van 2012 en 2014, waarbij de oudste meedanste, kreeg ze een sieraad als een blijvende herinnering. De eerste keer -hoe kan het ook anders- een ketting met balletschoentjes van LOVY. De tweede keer een mooie zilveren ring. Maar dit keer wilde ik iets dit keer zelf iets maken, een sieraad met een boodschap.

blog_dochters2

Van een vorig edelsmeden-project had ik nog een stuk zilver over, met daarop golvende patronen gesoldeerd. Hier heb ik een mooi deel van uitgekozen en door tweeën gedeeld, zodat het patroon doorloopt én ik zaagde aan beide kanten een half hartje uit. De oudste dochter kreeg er een blauwe zirkonia in, de jongste een roze. Samen vormen ze een geheel, maar ze zijn op zichzelf ook een sieraad.

Net als mijn dochters.

Om het af te maken maakte ik er ook nog een paar oorbelletjes bij. Gelukkig vonden ze het allebei prachtig. Al vond de jongste de pinguïn-knuffel die ze kreeg natuurlijk nog véél mooier. En zo hoort het ook als je 6 bent.

blog_dochters1Ook nog een hele dikke dankjewel aan alle vrienden en familie die kwamen kijken. En door wie ze ook nog werden overladen met cadeautjes en rozen!

En tenslotte ook nog een heel groot compliment aan Dimphy, Isabeau, Mieke, Marjorie, de mensen van Stichting Dans en alle vrijwilligers die betrokken waren bij de voorstelling. De dansen, het thema, de kostuums en de muziek. Het was wederom een prachtig en compleet plaatje. Ik heb hem 3x achter elkaar gezien (waaronder 2x op 1 dag!) maar ik had hem zó nog wel een keer willen zien. Ik kijk nu al uit naar de voorstelling van 2018!

blog_dochters3