11 jaar (en een beetje) getrouwd!

Oh jongens wat vliegt de tijd. Vorige week donderdag waren wij alweer 11 jaar getrouwd. Wat is er veel gebeurt, en wat zijn we veranderd. Maar m’n schoenen passen nog steeds 😉

bruiloft rode jurk
Foto: Fotobelle
herbevestiging vintage jurk
foto: Susan Swiggers Fotografie

We hebben deze mijlpaal uiteraard goed gevierd met een dagje Den Haag. Eerst naar het Museon, waar een hele leuke expositie is over optische illusies Ă©n de mooiste foto’s uit National Geographic. Wisten jullie trouwens dat het Sharbat Gula, het Afghaanse meisje dat zo’n beetje het boegbeeld is geworden van National Geographic jaren later opgezocht is en nogmaals gefotografeerd? Beide foto’s hangen er, heel bijzonder!

museon optische illusies

Daarna op een biologisch marktje een brood en een stuk kaas gekocht en dat in het zonnetje opgegeten. Door naar het bomvolle strand van Scheveningen voor een snelle duik, en daarna lekker uit eten bij In Stock.

Zoals jullie weten houd ik niet van voedselverspilling. Het is gewoon doodzonde dat er zoveel voedsel wordt weggegooid, gewoon omdat het (bijna) over de datum is, of er een overschot is in de productie. In Stock haalt dit op, en gebruikt dit voor zijn maaltijden. Elke dag is de vangst anders, dus het menu wisselt dan ook elke dag. Het eten was superlekker en heel mooi gepresenteerd. Ze hebben ook een restaurant in Amsterdam, organiseren masterclasses en hebben een kookboek (die uiteraard op mijn verlanglijstje gaat). Tof concept, toffe mensen, lekker eten. Aanrader!

restaurant in stock

En nou, vooruit, nog een foto van 11 jaar geleden dan, gewoon omdat ie zo mooi is 🙂

trouwdag rode bruidsjurk
foto: fotobelle

Fijne foto’s van een bijzondere dag

Oh jee, ik word zo’n blogger die maanden niets van zich laat horen! Maar  ik had een goede reden hoor. De kinderen hebben vakantie, de webshop loopt erg goed, en.. onze gedachten waren even heel erg anders. Bij een huisje. Een heel mooi huisje, waar we allemaal in kunnen zonder dat er ruimtes gedeeld moeten worden. Met plek voor mijn werk Ă©n een grote moestuin. Maar helaas is het niets geworden.

Dat dus.

Maar ik ben er weer. Ik móést ook wel! Vandaag is het namelijk alweer een jaar geleden dat Gertjan en ik ons ja-woord opnieuw hebben uitgesproken. De perfecte dag om wat fijne plaatjes te delen. Willen jullie meer zien, of lezen over de reden hiervoor, op het Hip je Huwelijk in-blog staan een stukje achtergrond en nog veel meer foto’s.

De foto’s zijn gemaakt door Susan van Susan Swiggers Fotografie.herbevestiging9

herbevestiging8

herbevestiging5

herbevestiging_19
herbevestiging_9 herbevestiging_15herbevestiging_8

herbevestiging_7herbevestiging_16

De moestuin in mei

Oke, het is eigenlijk al juni, maar de foto’s maakte ik al vorige week dus dat telt ook.

Het loopt niet helemaal volgens plan dit jaar. Ik loop al een tijd te sukkelen met m’n lijf, wat niet echt helpt. Deze maand heb ik nog 2 (misschien 3) onderzoeken staan in het Radboud UMC en Bernhoven en hopelijk wordt er dan wat meer duidelijk. Maar voor nu staat alles op een lager pitje. Hip je Huwelijk in. De nieuwe plannen met Susan. Dit blog. En de tuin dus ook. Daar baal ik van.

Maar ik doe wat ik kan, en het resultaat is toch best fijn. Mei is een prachtige tuinmaand. De maand dat alles (zo’n beetje) af is. Aan het eind van de maand zit bijna alles in de grond. De vruchten laten zich al zien en de eerste spinazie, radijsjes, snijbiet en rabarber zijn al geoogst. Groente uit eigen tuin op je bord. Daar kan ik zo blij van worden. Er is ook niets mooiers dan de eerste vruchten en groentes te zien verschijnen.

Behalve het oogsten en opeten natuurlijk.

En wat alle grote plannen van dit jaar betreft… tja.. Van de quinoa -waar we potverdorie 5 euro aan zaad hebben gebruikt- kwamen maar 3 plantjes op. De amarant waren prachtige donkerrode kleine plantjes, en het volgend moment waren ze opgegeten (damn you slakken!). En de mandragora.. dat bleek een koudekiemer. Haha, kansloos. Maar de zaadjes staan netjes in de koelkast, voor de vorm 😉

moeituinmei_kolen
De kolen toch maar even onder een netje gezet. Mocht ik ooit reĂŻncarneren als duif dan ga ik meteen op zoek naar een moestuin. Zo’n moestuin is een soort a-la-carte restaurant voor duiven met jonge kolen als voor-, hoofd- en nagerecht.
moestuinmei_aardappel
Dit jaar hebben we maar liefst 3 soorten aardappel. Ideaal want als ze eenmaal gaan groeien is er geen plek meer voor onkruid (lees: je ziet het gewoon niet ;)) Dit is de bloeiende eersteling, die over een maand al klaar is!
moestuinmei_blauwebes
Al heel veel blauwe bessen. Zie je dat ze al een zweempje blauw in zich hebben?
moestuinmei_courgette
De eerste courgettes kunnen deze week geoogst worden!
moestuinmei_frambozen
Bergen frambozen, mmmmmm. (maar nooit genoeg in dit gezin)
moestuinmei_knoflook_ui_radijs
Ui, knoflook en daartussen de radijsjes die we inmiddels al op hebben 🙂
moestuinmei_mais_bonen
We gaan dit jaar weer proberen de mais en bonen samen te laten groeien. Eigenlijk moeten we tonkin-stokken kopen maar die dingen zijn zo duur. En dit is leuker. We hebben de mais al wat eerder gezet, dan wordt het hopelijk niet zo’n chaos als vorig jaar.
moestuinmei_spinazie_snijbiet
Snijbiet en spinazie. Trouwe moestuingroenten 🙂
moestuinmei_zwartebes
Heel veel zwarte bessen. Een beetje wrang maar geweldig als jam, en dit jaar ga ik er ook limonade van maken. Cassis uit eigen tuin, hoe cool is dat dan?
moestuinmei_komkommer
En tenslotte onze grote verrassing: gisteren zagen we opeens een joekel van een komkommer in de kas! Hij zat een beetje klem dus we hebben hem maar snel bevrijd.

 

In die mooie stad Zaltbommel..

En te midden van die rommel, rommel
Dreef de torenspits van Bi-Ba-Bommel
En te midden van die rommel, rommel
Dreef de torenspits in ’t rond

Zaltbommel is een leuke stad. En dat zeg ik niet alleen omdat de leukste man ter wereld er vandaan komt. Het is er klein en knus en er zijn allemaal van die leuke scheve gevelhuisjes en smalle straatjes waar ik niet met de auto doorheen durf te rijden.

Ik houd van dat soort steden. Plaatsen met karakter.

In Zaltbommel staat ook een pracht van een kerk, de Grote of Sint-Maartenskerk. En die Sint-Maartenskerk heeft een roerig verleden. Zo is al menig keer de bliksem in de toren geslagen waardoor de eerste én later gebouwde tweede kerkspits verwoest werden. Sindsdien gaat de kerk met stompe spits door het leven. Maar minder mooi is hij er niet door geworden. Ook oorlogen heeft de kerk doorstaan, en in de kerk zijn ook nog kanonskogels te vinden die in de muren zijn genesteld. De laatste schade (oke, in het licht van voorgaande mag het bijna geen naam hebben) werd veroorzaakt door een stel sukkels boeven die geprobeerd hebben de ruit van de kiosk open te breken met een koevoet. Resultaat: een scheur van dik een meter.

Serieus? Inbreken in een kerk? Welke idioot doet nou zoiets?

Mijn schoonouders, beide vrijwilliger bij de Sint-Maartenskerk, vroegen vervolgens of ik er een mooie raamschildering overheen wilde maken. Ik? Een schildering in een kerk maken?

Daar moest ik even over nadenken.

Tuurlijk, ik heb wel eens een paar muurschilderingen gemaakt. In mijn huis. Waar verder niemand het kan zien. Maar ten eerste kan ik mijn schoonouders niets weigeren (Wim, Marianne, maak alsjeblieft geen misbruik van deze wetenschap), en ten tweede is het natuurlijk ook gewoon kicken een hele grote eer dat je gevraagd wordt. Dus ik kocht een zwarte, een witte en een knalroze raamstift, maakte een snelle schets en toog naar Zaltbommel.

En het resultaat… tja, daar ben ik eigenlijk best wel trots op. Anders zou ik er ook geen blog over schrijven. Helaas zie je het niet zo goed op de foto, dus een goede reden om in plaats van meer foto’s van de schildering nog meer foto’s te plaatsen van de prachtige kerk. Die absoluut een bezoekje waard is, mocht je in de buurt zijn. En maak dan meteen de klim naar boven, de toren op, voor een prachtig uitzicht. En mocht je een gezellige man zien, met een geruit overhemd en een snor, doe hem dan de groetjes. Dat is mijn schoonvader Wim.

blog_kerk_2 blog_kerk_5 blog_kerk_4
blog_kerk_6 blog_kerk_1

 

Een cadeau voor mijn dochters {en een heel druk weekend}

Ons weekend stond volledig in het teken van ballet. Beide dochters dansten mee in de tweejaarlijkse voorstelling van balletschool Dimphy en Stichting Dans. En dat is niet zomaar een dansje in een klein zaaltje, maar 4 voorstellingen in een bomvolle Lievekamp. Een avondvullend programma met maar liefst 49 optredens door 320 dansers en een enorme organisatie erachter met veel vrijwilligers. Maar ook met veel wachten en laat naar bed, en dat is niet niks als je 6 en 9 bent. Goede reden dus voor een bijzonder cadeau.

IMG_1170

Zussen hebben een speciale relatie heb ik gemerkt. Nu ken ik alleen de relatie tussen mijn dochters natuurlijk, maar ik heb zo’n vermoeden dat het wel vaker voorkomt. Een enorme liefde voor elkaar, maar ook strijd, kattigheid en jaloezie.

Oftewel, kleine dames zijn net als grote dames.

Erg bijzonder dus om ze -waarschijnlijk voor de eerste en laatste keer- samen op het podium te zien staan. En stiekem hoopte ik natuurlijk ook dat het hun band een beetje zou versterken. Na de voorstellingen van 2012 en 2014, waarbij de oudste meedanste, kreeg ze een sieraad als een blijvende herinnering. De eerste keer -hoe kan het ook anders- een ketting met balletschoentjes van LOVY. De tweede keer een mooie zilveren ring. Maar dit keer wilde ik iets dit keer zelf iets maken, een sieraad met een boodschap.

blog_dochters2

Van een vorig edelsmeden-project had ik nog een stuk zilver over, met daarop golvende patronen gesoldeerd. Hier heb ik een mooi deel van uitgekozen en door tweeën gedeeld, zodat het patroon doorloopt én ik zaagde aan beide kanten een half hartje uit. De oudste dochter kreeg er een blauwe zirkonia in, de jongste een roze. Samen vormen ze een geheel, maar ze zijn op zichzelf ook een sieraad.

Net als mijn dochters.

Om het af te maken maakte ik er ook nog een paar oorbelletjes bij. Gelukkig vonden ze het allebei prachtig. Al vond de jongste de pinguïn-knuffel die ze kreeg natuurlijk nog véél mooier. En zo hoort het ook als je 6 bent.

blog_dochters1Ook nog een hele dikke dankjewel aan alle vrienden en familie die kwamen kijken. En door wie ze ook nog werden overladen met cadeautjes en rozen!

En tenslotte ook nog een heel groot compliment aan Dimphy, Isabeau, Mieke, Marjorie, de mensen van Stichting Dans en alle vrijwilligers die betrokken waren bij de voorstelling. De dansen, het thema, de kostuums en de muziek. Het was wederom een prachtig en compleet plaatje. Ik heb hem 3x achter elkaar gezien (waaronder 2x op 1 dag!) maar ik had hem zĂł nog wel een keer willen zien. Ik kijk nu al uit naar de voorstelling van 2018!

blog_dochters3

 

 

 

Een nieuw begin

1 januari 2016.

“wat zou jij ervan denken als wij een fantastische samenwerking zouden aangaan?”

Een appje van vriendin Susan dat alles op zijn kop zette. Ik stond net op het punt om het koude water van de Geffense Plas in te rennen voor de traditionele nieuwjaarsduik.

1 januari 2015.

Tweeduizendvijftien.. het jaar waarin ik 40 wordt. Veertig. Niet dat ik bang ben om ouder te worden. Integendeel. Maar al jaren roep ik: “bij 40 gaat het roer om”. Dat schept verwachtingen. Vooral naar mezelf, en ‘het roer om’? Ik houd helemaal niet van veranderingen!

18 mei kwam. En ging. Er gebeurde niets. Te eng. Teveel gewend aan het alledaagse. Maar er was al iets in werking gezet. Iets onvermijdelijks.
In 10 jaar tijd had ik een succesvolle webshop en blog opgezet. Dagelijks maakte en verzond ik artikelen voor bruiloften. Eerst alleen ringkussens, daarna ook haaraccessoires, kousenbanden, sixpences..  Zo’n vierduizend ringkussens heb ik gemaakt en ik stond in elk trouwmagazine en op elk blog. Maar de laatste jaren voelde het niet meer goed. Dat is de valkuil van succes: je laat je leiden door wat moet en wat anderen willen. Ik stond niet meer achter de dingen die ik verzond. Het was mooi, en perfect gemaakt, maar -hoe kan ik het netjes zeggen- nou ja, saai. De Nederlandse bruid is net als de Nederlandse mens: doe maar normaal, dan is het al gek genoeg. Ik maakte en verkocht veel, maar mijn smaak was het niet. En dat ging knagen.

Het was tijd om afscheid te nemen. Maar zo makkelijk was dat niet. Mijn shop, mijn blog, al die tijd, aandacht en liefde die erin was gegaan. En het voelde zo ondankbaar.. alsof je de hand bijt die je voedt. Die stekker eruit, dat duurde dus nog wel even. Maar toen hij er eenmaal uit was: Man wat voelde dat goed!
Ik genoot van de vakantie. Van mijn kinderen. Van het rommelen in huis en het eindelijk tijd hebben voor dingen die altijd maar bleven liggen. En koken. Heel veel koken. En bakken. En belachelijke lunches maken voor manlief, met sushi en bento-prikkertjes en worst in de vorm van berenhoofdjes (misschien had ik wat tijd teveel).

En toen kwam dus dat berichtje.

“wat zou jij ervan denken als wij een fantastische samenwerking zouden aangaan?”

Blijkbaar was het tijd. Tuurlijk, ik wist wel dat er ooit weer iets zou komen. Tenslotte had ik 1 juli 2015 de bedrijfsnaam 3 Birds Design al geregistreerd. Maar zo snel?

Iets met bloed dat kruipt waar het niet gaan kan.

Susan en ik, wij gaan dus mooie dingen doen. Daarover binnenkort meer. Maar ook Hip je Huwelijk in krijgt een vervolg. Want hoeveel geïnteresseerden ik ook had, die de shop/blog/voorraad over wilden nemen. Ik kon het niet. Ik ben nog niet klaar met Hip je Huwelijk in. Maar ik ga niet meer doen wat de markt vraagt. Ik ga doen waar ik gelukkig van wordt. En dat wordt klein en fijn met veel aandacht en liefde voor mooie stoffen en vintage materialen.

Bij een nieuwe start hoort ook een nieuw blog en een nieuwe naam. Waar 3 Birds Design vandaan komt zal ik nog wel eens uitleggen. Ik ga niet meer schrijven over de trouwwereld (tenzij ik iets heel leuks tegen kom natuurlijk), maar over mezelf, mijn overpeinzingen, mijn nieuwe plannen (want die heb ik nog veel meer), onze moestuin, koken, de kinderen en mijn liefde voor retro en vintage materialen. Want schrijven ordent je gedachten, en met een hoofd vol ideeën en plannen en een huis vol rumoer is dat precies wat ik goed kan gebruiken.

Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your life. The most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives, some of the most interesting 40 year olds I know still don’t.

Ik sluit af met een quote uit het absoluut briljante Sunscreen van Baz Luhrmann. En hoewel ik zelf allesbehalve interessant ben, is het is fijn om in goed gezelschap te zijn. Tot snel!